Al zo’n 30.000 jaar geleden liep de hond zij aan zij met de mens, in een tijd waarin de mens nog verzamelaar en jager was. Die oermens bezat een indrukwekkend pakket aan vaardigheden om te kunnen overleven, volledig in balans met zijn eigen natuur. Dat gegeven heeft mij altijd diep geraakt en gefascineerd. Want overleven in die tijd vroeg om intelligentie, aanpassingsvermogen en samenwerking, niet om controle.

En toch zijn we vandaag beland in een wereld waarin we denken dat we een dier dat evolutionair naast ons gegroeid is, moeten conditioneren. Met leibanden, beloning-snacks en alle mogelijke jasjes en dekentjes en knuffeltjes die een hart nabootsen

enz… Alsof de relatie tussen mens en hond daar pas begonnen is. Voor mij voelt dat niet logisch. Conditionering kan onmogelijk de basis zijn geweest van zo’n diepe, eeuwenoude band. Hebben we de definitie nodig in deze tijd…. JA zeker.

Wat dan wel?

Voor mij is het antwoord eenvoudiger dan we vaak willen toegeven: symbiose. Een wederzijds voordeel, samenleven omdat het werkt. In de natuur zien we dat overal terug. De wolf en de raaf die samenwerken om te overleven. De clownvis die bescherming vindt bij de anemoon. De heremietkreeft die een anemoon meedraagt en zo beiden sterker maakt. Zelfs in ons eigen lichaam leven bacteriën en schimmels samen in perfecte balans. En ook in het bos bestaan er diepe samenwerkingen tussen bomen en paddenstoelen, onzichtbaar maar levensnoodzakelijk.

Waarom zou dat tussen mens en hond anders zijn geweest?

Een hond draagt zijn geschiedenis met zich mee. In zijn DNA zit kennis opgeslagen: hoe hij zich moet gedragen, hoe hij moet reageren, hoe hij structuur zoekt. Net zoals een vogel instinctief een nest bouwt, eieren verzorgt en jongen grootbrengt zonder dat dit aangeleerd wordt. Dat zit niet in training, dat zit in DNA.

Daarom is het ook volkomen normaal dat honden in bepaalde seizoenen ander gedrag laten zien. De ene hond toont dat duidelijker dan de andere, en dat heeft alles te maken met karakter en aanleg  ook dat ligt vast in het DNA. Als eigenaar heb je invloed, ja, maar altijd binnen de grenzen van wat er al aanwezig is. Je vormt niet iets nieuws, je begeleidt wat er al is.

Een van de belangrijkste behoeften van een hond, en zeker van de Rhodesian Ridgeback, is structuur. In zijn DNA liggen honderden regels die hij nodig heeft om samen te leven, te overleven en harmonie te bewaren. In onze moderne huishoudens gebruiken we er vaak maar een tiental, en daar ontstaat precies de onzekerheid. Niet omdat de hond ‘moeilijk’ is, maar omdat hij te weinig houvast krijgt.

Uit mijn ervaring merk ik dat de meeste mensen in huis en tijdens wandelingen eigenlijk maar een stuk of tien regels hanteren. En vaak beseffen ze niet dat ze hun hond onbewust te veel mogelijkheden geven om zelf grenzen op te zoeken. Daardoor wordt de hond onzeker wordt en moet hij constant inschatten wat mag en wat niet en naar verloop van tijd gaat hij zelf beslissen en zelf regels opstellen.

Wanneer we beginnen te wandelen of in huis aan de slag gaan met een hond, zie je het vaak: hij zucht eens diep, kijkt ons aan met een blij gezichtje en een kwispelende staart, alsof hij ons vertelt:

“Hier had ik behoefte aan! Dit klopt voor mij.”

Dat is geen toeval. Het is een echo van een eeuwenoud boek dat in zijn DNA is geschreven. Daarin staat precies wat hij nodig heeft om zich veilig en geborgen te voelen. En als eigenaar mag je daar op inspelen, dat geeft rust, vertrouwen en een diepe verbinding tussen jou en je hond.

Het mooiste van dit alles? Wanneer je hem die houvast geeft, zie je geluk in zijn ogen, zie je dat hij ontspannen is, dat hij met plezier samenwerkt en dat hij je volledig vertrouwt. Dat is de kracht van structuur  niet opgelegd, maar afgestemd op wat er al in hem zit.

De hond heeft al lang bewezen dat hij met ons wil samenleven. Dan ligt de verantwoordelijkheid bij ons om hem daarin serieus te nemen. Regels geven veiligheid. Grenzen geven rust. Of die grenzen nu gaan over ruimte in huis, wandelen aan de lijn of emotionele nabijheid, ze maken de wereld voorspelbaar.

En zoals ik altijd zeg:

“Als je duidelijke grenzen aangeeft, kan de hond zich daarbinnen vrij bewegen.”

Elke hond heeft DNA, maar elk ras heeft zijn eigen accenten. De Rhodesian Ridgeback staat dicht bij de natuur. Hij is vaak gereserveerd, gevoelig, en heeft nood aan momenten van rust en ‘me-time’. Hij wil met je samenwerken, maar alleen als jij bereid bent zijn taal te spreken. Dat vraagt geen hardheid, maar afstemming. Geen controle, maar bewustzijn.

Wanneer jij als eigenaar leert ademen in hondentaal, wanneer je opnieuw leert kijken naar wat er al is in plaats van wat je wil veranderen, dan ontstaat er iets moois. Dan kom je samen op dezelfde golflengte  precies daar waar deze bijzondere hond zich thuis voelt.

5 tips om vandaag al te starten met structuur en begrip

1. Maak een plan op papier
   Neem even de tijd om op te schrijven wat je wilt bereiken met je hond. Een concreet plan helpt je bewust te worden van de momenten waarop structuur belangrijk is.

2. Observeer waar je hond zich mee bemoeit
   Let op wanneer hij gromt, blaft of op een andere manier reageert op jou of je gezin. Welke situaties zorgen voor spanning of onzekerheid bij hem?

3. Bekijk wat jou onzeker maakt
   Vaak begrijpen we niet helemaal waarom een hond reageert zoals hij doet. Noteer deze momenten en probeer te ontdekken wat er achter het gedrag zit.

4. Herken onrustige momenten
   Wordt je hond onrustig tijdens bepaalde situaties of momenten van de dag? Observeer dit nauwkeurig en bedenk hoe je hier met regels en begrenzing op kunt inspelen.

5. Pas regels en grenzen bewust aan
   Denk na welke regels je hond nodig heeft in huis én tijdens wandelingen. Betrek je gezin erbij zodat iedereen consistent is. Zo krijgt je hond houvast en groeit zijn vertrouwen.