In de wereld waarin we nu leven, waar informatie snel gaat en verhalen zich als een lopend vuurtje verspreiden, merk ik dat 1 vraag steeds terugkomt: “Is een Rhodesian Ridgeback een gevaarlijke hond?” Of ik nu mails ontvang, telefoontjes krijg, of op een terrasje zit en mensen tegenkom tijdens een wandeling, deze vraag blijft hangen. Vaak lijkt de angst gebaseerd op iets wat iemand ergens heeft gehoord, gelezen of meegemaakt een incident, een verhaal van een beet, een bijtincident…maar de context ontbreekt vaak.

Het is juist belangrijk dat we onze honden leren kennen, hun gedrag goed inschatten en weten op welke gebieden we samen moeten groeien. Want een Ridgeback is niet zomaar een hond… hij heeft een specifieke manier van leren, voelen en reageren. En door hem echt te begrijpen, kunnen we voorkomen dat hij ooit als ‘gevaarlijk’ wordt gezien.

Intelligent ras

Geef toe… de Rhodesian Ridgeback is een imposante hond. Hij staat dicht bij de natuur en maakt daar dagelijks gebruik van. Zijn zintuigen staan altijd op scherp. Een Ridgeback kan onzeker gedrag of angst bij een dier of persoon al op honderden meters afstand waarnemen.

Wanneer hij jou  “in zijn beleving” een signaal geeft dat hij iets niet vertrouwt en jij dit niet opvangt, kan hij daarop reageren. Hoe sterk en op welke manier hangt af van zijn karakter. Sommige Ridgebacks laten het gewoon links liggen, anderen kiezen voor vluchten. Maar er zijn er ook die zich verdedigen of bluf gedrag laten zien. En juist dat kan de eigenaar doen schrikken. Voor de hond is dat vaak het startschot: “Oké, jij bent onzeker, ik los het wel op.” Van nature zullen Rhodesian Ridgeback in zo’n situatie zelf het initiatief nemen.

Het is een eigenschap die ook in de rasstandaard wordt beschreven. Als de eigenaar signalen niet begrijpt, verkeerd inschat of gewoon negeert, neemt de Ridgeback vaak de regie over.

Vaak wordt de kracht van de neus van hun hond onderschat. Met dit zintuig nemen honden alles waar: emoties, angst, onzekerheid, frustratie, boosheid en stress. De zintuigen van een hond functioneren anders dan die van een mens. Wij vertrouwen vooral op onze ogen, terwijl een hond zijn ogen vaak niet nodig heeft zoals wij dat doen. Onze neus speelt bij ons een ondergeschikte rol, maar voor een hond is dit zintuig dominant en van groot belang.

.

.

.